Εξομολογήσεις μιας γυναίκας : Το στυλ είναι δύσκολη υπόθεση (γι'αυτό αξίζει)...

Με αυτό το post πιθανά να στεναχωρήσω αρκετούς, με πρώτο και καλύτερο τον εαυτό μου. Αλλά αν δεν καθήσω να κάνω κάποιες σοβαρές σκέψεις, ένα σοβαρό προσωπικό ξεκαθάρισμα, είναι σίγουρο πως δεν πρόκειται να πάω παρακάτω... 
Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε βρήκα λίγο χρόνο και είπα να τον αφιερώσω στην τακτοποίηση της ντουλάπας μου. Να δω τι έχω, να δω τι θέλω να κρατήσω από αυτά που έχω και να απομακρύνω ότι δεν θέλω, ότι δεν μου χωράει πια, ξέρετε τώρα εσείς, όλες έχουμε ρούχα που τα κρατάμε σε κρεμάστρες αιώνες, με μια προοπτική άγνωστη. Βγάζοντας λοιπόν την μια κρεμάστρα μετά την άλλη, αυτό που παρατήρησα ήταν πως τα ρούχα μου είναι ετερόκλητα. Κάτι που για εμένα είναι μια μικρή ήττα. Μα θα μου πείτε "Αυτό στην μόδα είναι το μεγαλύτερο trend, εσύ είσαι η πρώτη που μας τα έπρηξες με τον γνωστό συνδυασμό sneakers με καλά φορέματα". Δεν εννοώ αυτό. 

Εξομολογήσεις μιας γυναίκας : Η φούστα που ονειρεύτηκα σε ένα παραμύθι.....

Πριν από καιρό συμμετείχα σε ένα μονοήμερο σεμινάριο μόδας. Ένας εκ των ομιλητών ήταν και ο κορυφαίος make-up artist, Freddy Kalobratsos. Αφού μας έκανε μια εισαγωγή για τα do's και τα don'ts στο μακιγιάζ (καλά, όλα τα don'ts έκανα και δεν το ήξερα) περάσαμε και στην γενικότερη εικόνα. Μας είπε λοιπόν ο καλός κύριος Freddy ότι παλιά οι κυρίες πήγαιναν σε μοδίστρες με τα φιγουρίνια ανά χείρας και έδιναν παραγγελία "Αυτό το φόρεμα θέλω Αγγελικούλα να μου φτιάξεις". Και καθόταν η Αγγελικούλα και το έφτιαχνε, το φορούσε η μαντάμ και όταν την έβλεπαν οι υπόλοιπες, έλεγαν : "Τι όμορφη που είσαι"..Προσέξτε, δεν της έλεγαν "Τι ωραίο φόρεμα" ή "Τι ωραία μαλλιά" κ.λ.π. Της έκαναν φιλοφρόνηση για την όλη εικόνα. 

Εξομολογήσεις μιας γυναίκας : Πράγματα που έμαθα από το fashion blogging (και εντάξει, δεν μου άρεσαν όλα)...

Η αλήθεια είναι πως το blog μου δεν το ξεκίνησα έχοντας φιλοδοξίες και όνειρα. Το ξεκίνησα γιατί ήθελα να μαζέψω σε ένα μέρος πράγματα που άρεσαν σε εμένα. Στην πορεία, ήρθε και μια μικρή φιλοδοξία, κάνοντάς με να λέω ναι σε πράγματα που έπρεπε να πω όχι. Αλλά δεν πειράζει. Αυτά λέγονται "μαθήματα που σου δίνει η ζωή". Κάνοντας λοιπόν έναν μικρό απολογισμό τώρα που δεν πολυασχολούμαι και πιθανά για κάποιους αυτό να θεωρείται μια αποτυχία, θα ήθελα να αναφερθώ σε κάποια πράγματα που μου έμαθε το fashion blogging, όσο φασιομπλόγκιγκ είναι αυτό που έκανα αυτά τα 6 περίπου χρόνια...

Eξομολογήσεις μιας γυναίκας : Τα αγόρια (παίζουν στους δρόμους)

Ε τώρα τι να γράψεις γι αυτό το θέμα, εδώ και σχεδόν 10 χρόνια έχουμε διαβάσει τα πάντα, και αυτά που ισχύουν και αυτά που πιθανά δεν ισχύουν. Η αλήθεια είναι πως το streetstyle όταν πρωτοεμφανίστηκε ήταν μια ανατροπή, μια ζάλη, ένας πανικός, μια φούντωση, μια φλόγα, δεν ξέρω ακριβώς πως να το πω, ο καθένας έχει τα δικά του μέτρα και σταθμά και το είδε το αντικείμενο διαφορετικά. Ρούχα πανέμορφα και δυσπρόσιτα δεν τα βλέπαμε μόνο στις πασαρέλες, στις δεξιώσεις του πρίγκηπα Αμπουντάμπι με τις 48 συζύγους, στα Όσκαρ και στις Χρυσές Σφαίρες. Aντιθέτως, βλέπαμε να τα φορούν και normal personalities. Η γειτόνισσά μου ας πούμε, η Χρυσούλα. Μπορούσε να διαθέσει 5 φράγκα (πριν από 9-10 χρόνια - να τα λέμε κι αυτά), να κλείσει εισιτηριάκι για το Μιλάνο και τις Εβδομάδες Μόδας γιανα μοστράρει τις τσάντες Chanel και τα Dries Van Noten που κονόμησε από μια γριά θεία της που ζούσε στην Ελβετία. Και να οι φωτογραφίες και να τα front row Χρυσούλα μου. 

Εξομολογήσεις μιας γυναίκας : Είμαι το ένα σου, θα γίνεις το μηδέν μου?

Πριν από ένα χρόνο περίπου έγραψα κάποια θέματα για το klik.gr . Αν και στην αρχή η συμφωνία μας ήταν να γράφω για μόδα, από την πλευρά μου αθέτησα τον λόγο μου και τους έστειλα το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω. Σήμερα το πρωί το είδα εντελώς τυχαία μπροστά μου, το ξαναδιάβασα, συγκινήθηκα και το ανεβάζω κι εδώ :
Θέλω να εξομολογηθώ ένα μυστικό μου. Τα βράδια, όταν δεν μπορώ να κλείσω μάτι γιατί οι σκέψεις μου πέφτουν η μια πάνω στην άλλη, πιο βαριές και από εμένα την ίδια και με πλακώνουν, σας παρακολουθώ. Ανοίγω τον υπολογιστή και ξεκινάω να χαζεύω digital ζωές. Δομημένες σε όλα τα social media, φτιαγμένες από εσάς για εμένα, γεμάτες φωτογραφίες, σκέψεις, στιγμιότυπα, κριτικές, αρνήσεις και καταφάσεις. Στα ατελείωτα βραδινά timeline που σκρολλάρω κάτω και πιο κάτω και ακόμη πιο κάτω, αυτό που με ιντριγκάρει περισσότερο είναι η αγάπη, ο έρωτας.

Εξομολογήσεις μιας γυναίκας : Γιατί δεν πρόκειται να κάνω ποτέ πια δίαιτα

Κοιτάζοντας φωτογραφίες σε περιοδικά, ιστοσελίδες και blogs, κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να κάνεις μια πικρή διαπίστωση : το πόσο αδύνατοι είναι κάποιοι άνθρωποι. Ή μάλλον πόσο αδύνατοι είναι κάποιοι και πόσο αδύνατοι προσπαθούν να γίνουν κάποιοι άλλοι. Συγχωρέστε με, αλλά πάντα είχα μια απορία : πηγαίνοντας στα μαγαζιά και ψάχνοντας να βρω το νούμερό μου, έπεφτα πάνω σε ρούχα μεγέθους μηδέν. Μηδέν εις το πηλίκον. Για ποιον προωρίζονται αυτά τα νούμερα? Και κυρίως τι νούμερο είναι αυτό το ΜΗΔΕΝ και ποιον χαρακτηρίζει ?