Eξομολογήσεις μιας γυναίκας : Τα αγόρια (παίζουν στους δρόμους)

Ε τώρα τι να γράψεις γι αυτό το θέμα, εδώ και σχεδόν 10 χρόνια έχουμε διαβάσει τα πάντα, και αυτά που ισχύουν και αυτά που πιθανά δεν ισχύουν. Η αλήθεια είναι πως το streetstyle όταν πρωτοεμφανίστηκε ήταν μια ανατροπή, μια ζάλη, ένας πανικός, μια φούντωση, μια φλόγα, δεν ξέρω ακριβώς πως να το πω, ο καθένας έχει τα δικά του μέτρα και σταθμά και το είδε το αντικείμενο διαφορετικά. Ρούχα πανέμορφα και δυσπρόσιτα δεν τα βλέπαμε μόνο στις πασαρέλες, στις δεξιώσεις του πρίγκηπα Αμπουντάμπι με τις 48 συζύγους, στα Όσκαρ και στις Χρυσές Σφαίρες. Aντιθέτως, βλέπαμε να τα φορούν και normal personalities. Η γειτόνισσά μου ας πούμε, η Χρυσούλα. Μπορούσε να διαθέσει 5 φράγκα (πριν από 9-10 χρόνια - να τα λέμε κι αυτά), να κλείσει εισιτηριάκι για το Μιλάνο και τις Εβδομάδες Μόδας γιανα μοστράρει τις τσάντες Chanel και τα Dries Van Noten που κονόμησε από μια γριά θεία της που ζούσε στην Ελβετία. Και να οι φωτογραφίες και να τα front row Χρυσούλα μου. 

Εξομολογήσεις μιας γυναίκας : Είμαι το ένα σου, θα γίνεις το μηδέν μου?

Πριν από ένα χρόνο περίπου έγραψα κάποια θέματα για το klik.gr . Αν και στην αρχή η συμφωνία μας ήταν να γράφω για μόδα, από την πλευρά μου αθέτησα τον λόγο μου και τους έστειλα το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω. Σήμερα το πρωί το είδα εντελώς τυχαία μπροστά μου, το ξαναδιάβασα, συγκινήθηκα και το ανεβάζω κι εδώ :
Θέλω να εξομολογηθώ ένα μυστικό μου. Τα βράδια, όταν δεν μπορώ να κλείσω μάτι γιατί οι σκέψεις μου πέφτουν η μια πάνω στην άλλη, πιο βαριές και από εμένα την ίδια και με πλακώνουν, σας παρακολουθώ. Ανοίγω τον υπολογιστή και ξεκινάω να χαζεύω digital ζωές. Δομημένες σε όλα τα social media, φτιαγμένες από εσάς για εμένα, γεμάτες φωτογραφίες, σκέψεις, στιγμιότυπα, κριτικές, αρνήσεις και καταφάσεις. Στα ατελείωτα βραδινά timeline που σκρολλάρω κάτω και πιο κάτω και ακόμη πιο κάτω, αυτό που με ιντριγκάρει περισσότερο είναι η αγάπη, ο έρωτας.

Εξομολογήσεις μιας γυναίκας : Γιατί δεν πρόκειται να κάνω ποτέ πια δίαιτα

Κοιτάζοντας φωτογραφίες σε περιοδικά, ιστοσελίδες και blogs, κάποια στιγμή αναγκάζεσαι να κάνεις μια πικρή διαπίστωση : το πόσο αδύνατοι είναι κάποιοι άνθρωποι. Ή μάλλον πόσο αδύνατοι είναι κάποιοι και πόσο αδύνατοι προσπαθούν να γίνουν κάποιοι άλλοι. Συγχωρέστε με, αλλά πάντα είχα μια απορία : πηγαίνοντας στα μαγαζιά και ψάχνοντας να βρω το νούμερό μου, έπεφτα πάνω σε ρούχα μεγέθους μηδέν. Μηδέν εις το πηλίκον. Για ποιον προωρίζονται αυτά τα νούμερα? Και κυρίως τι νούμερο είναι αυτό το ΜΗΔΕΝ και ποιον χαρακτηρίζει ?

Εξομολογήσεις μιας γυναίκας : Πόσα πανωφόρια να φορέσουμε πια σε αυτή τη ζωή....

Προχτές ανέβασα μια φωτογραφία στην σελίδα μου στο Facebook. Η φωτογραφία έδειχνε ένα bomber jacket και ήθελα να δηλώσω την ένστασή μου σε αυτή την μανία που έχει πιάσει τα mega markets να κυκλοφορήσουν ότι υπάρχει διαθέσιμο και σε απόθεμα, σε bomber jacket. Το έχουμε δει σε 30 τουλάχιστον χρώματα και σε άπειρες παραλλαγές : military, διχρωμία, με ρίγες, με κεντήματα, με logo, κοντό, μακρύ, με διπλό φερμουάρ, με κουκούλα και δεν συμμαζεύεται. Μια φίλη, η Μάϊρα με ρώτησε "Και τι μπουφάν να φορέσουμε εκτός από bomber?". Καλή η ερώτηση της Μάϊρα. Tης απάντησα με όσα μου ήρθαν στο μυαλό εκείνη την στιγμή αλλά είπα να ψάξω το περισσότερο και να δω τι κατηγορίες και πόσες εναλλαγές υπάρχουν στο φλέγον θέμα που ονομάζεται πανωφόρι. Κι επειδή στο internet δύο πράγματα μπορείς να κάνεις με μεγάλη ευκολία και αυτά είναι ή έρευνα και το καμάκι, αφήνω το καμάκι στην άκρη (και δια παντός), ασχολούμαι με την έρευνα και σας δείχνω τα εξής : 

Εξομολογήσεις μιας γυναίκας : Η κυρία που έφτιαχνε Γιαπωνέζικα κιμονό.

Την γνώρισα μέσα από το Facebook, την παρακολούθησα, έβλεπα τα posts που ανέβαζε, τα σχολίαζα, μου απαντούσε μέσα στο χιούμορ και την "και καλά αντίδραση". Αρχίσαμε να στέλνουμε μηνύματα η μια στην άλλη συζητώντας διάφορα που συμβαίνουν σε αυτό τον κόσμο, ε κάποια στιγμή έπρεπε να γνωριστούμε και από κοντά. Ένα ωραίο πρωί, με μπισκότα κανέλας στο χέρι ανηφόρισα προς την οδό Αραχώβης (περιοχή Εξαρχείων) και συνάντησα την ΚiKa στο ατελιέ της. Η Kika (που θα μπορούσε να είναι η ηρωίδα στην ομώνυμη ταινία του Pedro Almodovar by the way) έχει τελειώσει τη Νομική, την Σχολή Βελουδάκη (εγώ όταν ακούω τόσες σπουδές τρομάζω γιατί είμαι ξύλο απελέκητο και αυτό είναι το μεγάλο παράπονο της μάνας μου).

Εξομολογήσεις μιας γυναίκας : Τα ρούχα

Πριν από κάποιες ημέρες ταξίδεψα στα πατρογονικά μου για να κάνω Χριστούγεννα με την οικογένεια. Αφού έφτασα σώα και αβλαβής, έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις από την γενική κομαντατούρ της ζωής μου, τη μάνα μου : "φάε κάτι, γιατί δεν τρως, τι ρούχα είναι αυτά που φοράς, τι θα πει ο κόσμος". Αποφάσισα να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να τρώω από το πρωί μέχρι το βράδυ. Αυτό, οk, δεν ήταν και τόσο άσχημο τελικά, η μαμά μου και η θεία μου είναι φοβερές μαγείρισσες, τα τίμησα όλα, χωρίς φόβο και πάθος. Ένα πρωινό βρέθηκα έξω από ένα μαγαζί γνωστής αλυσίδας και η φωνή της μάνας μου ξαφνικά ακούστηκε και στα δυό μου αυτιά : "Τι ρούχα είναι αυτά που φοράς". Δεν χρειάστηκε ούτε δεύτερη σκέψη, ούτε δεύτερη δικαιολογία για να μπουκάρω στην κυριολεξία στο μαγαζί, με διάθεση ανανέωσης προς τέρψιν της μητρός αλλά κυρίως δικής μου.